مقدمه :
گچ از جمله مصالحي است كه در صنايع ساختمان سازي از اهميت ويژه اي برخوردار مي باشد و به علت ويژگي هايي كه دارد از زمانهاي قديم در امر ساختمان سازي مورد مصرف داشته است . در بسياري از ساختمانهاي قديمي مخصوصاً در دوران صفويه كه اغلب آنها در اصفهان موجود مي باشد گچ نقش مؤثري داشته و گچ بري هاي بسيار زيبايي از آن دوران باقي مانده است . گچ به علت خواص خود از اولين قدم درايجاد يك بنا كه پياده كردن حدود زمين مي باشد و با اصطلاح براي ريختن رنگ اطراف زمين مورد نياز مي باشد و همچنين تا آخرين مراحل بنا كه سفيد كاري و نصب سنگ است باز هم گچ مورد نياز است و حتي در نقاشي ساختمان هم از گچ استفاده مي نمايند .
منابع تهيه گچ :
گچ از پختن و آسياب كردن سنگ بدست مي آيد . سنگ گچ از گروه مصالح ساختماني كلسيم دار است كه بطور وفور در طبيعت يافت مي شودو تقريباً در تمام نقاط روي زمين وجود دارد و از لحاظ فراواني در طبيعت در رديف پنجم مي باشد . درايران هم تقريباً درتمام نقاط كشور مخصوصاً در سمنان ،کویر مركزي و اطراف تهران و آذربايجان يافت مي شود .
سنگ گچ با فرمول caso4,2H2o از سنگهاي ته نشستي است و به علت ميل تركيبي شديدي كه دارد بطور خالص يافت نمي شود . بيشتر به دو صورت تركيب با كربن و با اكسيدهاي آهن و خاك رس مي باشد . سنگ گچ يا بصورت سولفات كلسيم بدون آب بدست مي آيد كه به آن انيدريت مي گويند . سنگ گچ خالص بي رنگ است و سنگ گچ تركيب شده با كربن خاكستري و سنگ گچ تركيب شده با اكسيدهاي آهن بي رنگ ، زرد روشن و يا كبود و يا سرخ مي باشد كه برحسب نوع اكسيدهاي آهن اين رنگها متفاوت است
